Le P. Baudouin parle... in het nederlands !
avec l'aide du P. Paul De Vinck
Répondant à la demande du responsable de Wereld Missie Hulp, organisme très actif d'aide aux missions, le P. Baudouin lui a fait parvenir ce message :
Beste W.,
Ge vraagt me: “Wat betekent het, vandaag missionaris te zijn ?” Alvorens te antwoorden wou ik u danken voor al wat ge hebt opgestuurd voor onze diebare zieken en gehandicapten: krukken, ‘tribunes’, ziekenwagentjes, enz. en alles wat onze goede vrienden Y. en M. hebben aangebracht van Brussel naar Boechout (duizenden km.) !Nu uw vraag: om vandaag missionaris te zijn, moet ge er vooral in geloven. In 1950 trad ik binnen in het seminarie, werd priester gewijd in 1957 en een jaar later vertrok ik naar de Missies. Sinds vorig jaar ben ik ‘tachtiger’. Nooit heb ik getwijfeld, terwijl anderen zich afvroegen: “gaat hij het volhouden ?” Aan uw vraag moet ge toevoegen: “hoe missionaris blijven ?”.
Kalima - 1958
Alles is begonnen bij het lezen van mijn eerste boek: het keven van Pater Damiaan, melaatse, gestorven tussen de melaatsen van Molokaï. Daar heb ik echt een roeping gevoeld. Ik heb me op mijn knieën gezet (ik had toen zo’n 12 jaar) en heb kort gebeden. Ik herinner me nog alsof het gisteren was: “Jezus, ik zou ook naar de melaatsen willen gaan, zeg me wat ik daarvoor moet doen.” Voor het eerst heb ik dan aan mijn moeder geschreven: “Mamy, ik zou missionaris willen worden… bij de melaatsen, je moet me helpen !” Er is niets mooiers dan een moeder, het is daarom dat Jezus er een heeft willen hebben.
Mijn moeder heeft het onmogelijke gedaan om me te helpen. Zelf ben ik gelukkig “JA” te hebben gezegd en tot nu toe heb ik er nooit spijt van gehad! Als ik moest herbeginnen, zou ik geen ogenblik twijfelen.
Het Evangelie is een prachtige geschiedenis en ik ben zo blij het te mogen verkondigen. Elke zondag schreef ik er enkele gedachten over – ik heb er nog honderden bijgehouden. Wat Jezus ons vraagt te doen, heeft hij altijd zelf gedaan.
Voor het ogenblik ben ik in een gemeenschap met een Franse Broeder (onze verantwoordelijke), een Congolees en een Vlaams confrater en ik Brusselaar. Ik voel me hier lekker, maar dat is niet altijd zo geweest. Sinds de 2° wereldoorlog heeft de scoutsbeweging me geleerd mijn belofte trouw te blijven en dikwijls heb ik gebeden trouw te blijven aan mijn eed mijn leven te wijden aan Kongo, tot aan mijn dood.
Tijdens de oorlog tegen de Mulelisten in 1964 had de BRT mijn overlijden aangekondigd: “Pater B.W. is vermoord op het voetbalveld van Kalima.” We vernamen dat nieuws op een avond toen we naar de werelduitzendingen luisterden. Mijn confraters moesten er mee lachen, maar ik dacht aan mijn familie, vooral aan mijn Moeder. Aan de plaatselijke PTT heb ik beloofd een film van Tarzan te draaien, indien ze een telegram naar België zouden sturen om te melden dat ik nog in leven was. Voor mij was dat een klein mirakel… Ik heb 7 oorlogen gekend en veel afgezien en daarom houd ik zoveel van dit land. Graag zou ik nog terugkeren voor een laatste term, in de hoop dat mijn operaties die ik binnen kort moet ondergaan goed zullen lukken.
Sendwe - 2005
Op 11.02.2012, vierden we de Eucharistie van de internationale ziekendag met een zangkoor van 36 blinden en slechtzienden. Ik was blij een blinde jongen voor te stellen, die de eerste lezing deed. Eric werd toen hij klein was vastgebonden door zijn ouders die een glas batterijzuur in zijn ogen wierpen. Vele T.V. stations kwamen hem filmen. Nooit had hij een school gevolgd. Toen hij het hospitaal kon verlaten, brachten we hem naar “Nuru” een school voor blinden. Daar heeft hij het Braille-schrift geleerd . Even voor Kerstmis vroeg hij me hem naar het gevang te brengen waar zijn vader opgesloten zit. “Ik wil aan mijn vader zeggen dat ik hem vergeef !” De aandoening die ik toen voelde zal ik nooit vergeten !
Hij heeft me gevraagd hem te dopen op het feest van Johannes de Doper, zijn naam is nu Jean Baptist. Hij begon in “Nuru” in het eerste studiejaar en nu is hij in het eerste jaar van de middelbare school. Voor mij zou het een grote vreugde zijn dat hij zijn middelbare studies zou kunnen beëindigen . Daarna zien we wel.
Jezus Christus is onvervangbaar, dank zij hem, kunnen we vermoeden hoe God zou kunnen zijn. De Eucharistie viering help me het meest en Jezus’ tegenwoordigheid in onze kapel, als men het beu is, en dat overkomt me, dan ga ik voor het tabernakel om mijn batterijen weer op te laden…
We hebben een PVBA gelanceerd “de goede Samaritaan” (Lk. 10, 29-37). We weten niet wat die man heeft gezegd, maar wel wat hij heeft gedaan. Dat trachten ook wij te doen, onze evennaaste is hij of zij die lijdt. In het “Hôpital Sendwe” (het was in 1960 het 2° grootste hospitaal van Kongo) zijn alleen mensen die lijden. Een missionaris is hij, die bereid is zijn leven te geven… zoals Jezus.
Als u wilt kunt ge naar onze blog gaan: http://perebaudouin.canalblog.com . Daar kunt ge een klein filmpje zien, gemaakt door mijn klein nichtje bij gelegenheid van mijn gouden priesterjubileum. Ze heeft zich geïnspireerd aan “Kuifje in Kongo” en maakte er “Baudouin in Kongo” van. Dank zij F., een grote vriend hebben we deze blog.
Men had me 25 lijnen gevraagd om uit te leggen wat een missionaris is…

Sendwe - 2012
Ik stop er mee, het is nu 4 u. ’s morgens en ik had ook graag de finale van de CAN 2012 gezien. Ik begon deze brief wanneer de match begon. Morgen moet ik naar mijn ‘kiné’ bij Dr. K., masseerder van de voetbalploeg “Tout Puissant Mazembe”.
Nog eens hartelijk dank voor al wat ge doet voor onze zieken en gehandicapten. Op 26.02.2012 kom ik aan in Brussel. Mag ik een gebedje vragen opdat de operaties goed zouden lukken opdat ik terug naar Kongo zou kunnen komen en mijn taak in het Sendwe hospitaal voortzetten.
Baudouin